Rewerberacje
Jak wcześniej opisano, im większa różnica w impedancji akustycznej między dwoma materiałami, tym silniejsze będzie odbicie fal (np. tkanka miękka/gaz). Dzięki temu, na granicy takich struktur dochodzi do powstania artefaktu rewerberacji. Artefakt ten tworzy się, gdy wiązka ultradźwiękowa napotyka i wielokrotnie odbija się od dwóch silnie odbijających powierzchni. Prowadzi to do powstania obrazu licznych, równoległych linii, ułożonych w równych odległościach od siebie.
Przykładem artefaktu rewerberacji są tzw. artefakty linii A, tworzące się na linii opłucnej, podczas obrazowania płuc (ryc.1). Powstają w wyniku wielokrotnych odbić fali ultradźwiękowej między głowicą a linią opłucnej.
ryc. 1 – Artefakty linii A w obrazowaniu płuc
Ogon komety
Jest to rodzaj artefaktu rewerberacji, charakteryzujący się obrazem serii blisko rozłożonych, bardzo jasnych, krótkich, następujących po sobie ech, rozchodzących się w dół od punktu odbicia, tworząc efekt przypominający smugę komety. Przykładem może być artefakt ogona komety powstający w pęcherzykach gazu w jelitach (vid.1), otrzewnej czy na linii opłucnej podczas obrazowania płuc (tzw. artefakt linii B).
vid. 1 – Artefakty ogona komety powstające w pęcherzykach gazu w jelitach
Artefakt dzwonienia (ring down)
Rodzaj artefaktu, który pojawia się w wyniku rezonansu fal ultradźwiękowych w obecności gazu. Fale są odbijane w sposób ciągły między powierzchniami pęcherzyków gazu, co powoduje powstanie silnych, uporządkowanych ech. Efekt ten prowadzi do pojawienia się pionowej, jasnej smugi. Artefakt ten można zauważyć podczas badania jelit.
Różnice:
Ring down – jasna, ciągła pionowa smuga
Ogon komety – szereg równoległych, jasnych linii
