Wzmocnienie akustyczne
Zjawisko to występuje, gdy ultradźwięki napotykają struktury o niższym stopniu zdolności tłumienia fali w porównaniu do sąsiednich tkanek. Skutkuje to fałszywym wzrostem echogeniczności tkanek za badaną strukturą, która nie osłabia ultradźwięków. Inaczej mówiąc, pojawia się jaśniejszy obszar w głębszych partiach tkanek.
ryc.1 Schematyczny obraz torbieli nerkowych i artefakt wzmocnienia akustycznego
Przykładem takich struktur są m.in. pęcherz moczowy, pęcherzyk żółciowy czy torbiel, ponieważ płyn wypełniający te struktury ma mniejszą zdolność tłumienia fal ultradźwiękowych (niska impedancja akustyczna) (vid. 1 i vid. 2).
vid.1 Artefakt wzmocnienia akustycznego powstający za pęcherzykiem żółciowym
vid.2 Artefakt wzmocnienia akustycznego powstający za pęcherzem moczowym
Tłumienie fali ultradźwiękowej zależy nie tylko od rodzaju tkanek, ale również od częstotliwości ultradźwięków – fala o wyższej częstotliwości jest tłumiona szybciej niż fala o niższej częstotliwości.
Artefakt ten w codziennej praktyce jest przydatny m.in. w przypadku różnicowania zmian litych i płynowych, jednak musimy pamiętać, że również niektóre lite zmiany mogą być powodem tworzenia się artefaktu wzmocnienia akustycznego.